Vanaf deze maand is de derde Spider-Man film, Spider-Man 3, in de Nederlandse bioscopen te zien. Tegelijk met deze derde film komt ook het derde deel van de videogame serie uit. Spider-Man 3 wordt uitgegeven door Activision en Treyarch op elk denkbaar platform, van Nintendo DS tot PlayStation 3. Ik heb voor deze review de Xbox 360 versie gespeelt, om te zien of nu echt elke ‘filmgame’ zo slecht is.

“Revenge is like a poison…”
Het verhaal van Spider-Man 3 is in meerdere opzichten een stuk donkerder dan de twee voorgaande delen. Ik zal beginnen met een korte intro van het verhaal. Spider-Man wordt eindelijk erkend in New York als misdaadbestrijder en superheld. Ook het privéleven van Peter Parker, Spider-Man dus, loopt op rolletjes. Het gaat lekker op school en ook de relatie met zijn vriendin, Mary-Jane Watson, gaat goed. Zo goed zelfs dat hij haar ten huwelijk wil vragen. Op datzelfde moment stort er een kleine meteoriet uit de ruimte neer op aarde. Hieruit kruipt een zwarte klodder, de “Symbiote”, die achter Peter Parker aangaat. Peter krijgt te horen dat de echte moordenaar van zijn oom nog steeds vrij is, en zint op wraak. Wanneer hij, met wraak in zijn gedachten, gaat slapen, neemt de zwarte Symbiote hem over. Peter wordt wakker als Spider-Man, maar ziet er niet meer uit zoals hij gewend is. Zijn pak is zwart en hij voelt zich een stuk sterker. De wraakgedachten zijn ook groter dan ooit, en Peter besluit op zoek te gaan naar de moordenaar van zijn oom.

Slingeren van missie naar missie
De game draait om het verhaal van de film, en wordt opgevuld met side-quests waarin andere bekende Spider-Man vijanden de revue passeren. Het spel zelf speelt zich af in de stad New York. Deze is voor een groot gedeelte nagebouwd en je zult er dan ook alle bekende wijken en stadsdelen in terug herkennen. Al slingerend door de stad kun je met de Back-knop een map oproepen en een missie selecteren. Vervolgens verschijnt er een waypoint marker op je scherm, zoals je die misschien wel kent van games als Grand Theft Auto, en slinger je op je doel af.

Het slingeren in het derde deel van de Spider-Man reeks is echt enorm verbeterd. Slingeren werkt met de L- en R-knoppen. Wanneer je door de stad rent of springt en de R-knop ingedrukt houdt, schiet Spider-Man een web af op een gebouw, vlaggenmast of verkeersbord en slinger je naar voren. De vrijheid van het slingeren is enorm, je kunt werkelijk overal waar een web aan te verbinden is, aan slingeren. Je kunt je weblijn afbreken door op de A-knop (springen) te drukken. Hierdoor vlieg je naar voren en kun je weer een nieuwe lijn spannen. De snelheid van het webslingeren is ook erg hoog, maar het blijft enorm controleerbaar en gemakkelijk. Het webslingeren geeft een enorm gevoel van vrijheid, aangezien je niet gebonden bent aan het spelen van de verhaallijn- of bijmissies. Als je daar geen zin in hebt kun je een rondje door de stad slingeren, saltoën of wall-runnen.

Genoeg te doen in The Big Apple
Ook als je niet in een missie zit, valt er genoeg te doen in New York. De stad is namelijk overspoeld met bendes, die de boel onveilig maken voor de bewoners van New York. Al slingerend door de stad krijg je soms het volgende te horen: “My Spidersense is going crazy”, of het beter bekende “My Spidersense is tingling”. Wanneer je dit hoort zijn er onder je, op de straten van New York, criminele activiteiten aan de gang. Meestal zijn dit bendeleden die stadsbewoners aanvallen, gestolen geldbusjes die dwars door het verkeer heen rijden of een bankoverval. Wanneer je deze misdadigers in elkaar geslagen hebt, zal je beruchtheid in dat gedeelte van de stad toenemen en zullen er minder misdaden gepleegd worden.

Ook kun je een soort van mini-games doen in je vrije uren. Boven op sommige flatgebouwen liggen markers die een free-fall mini-game activeren. Je valt nu uit van een grote afstand naar beneden, en tijdens het vallen moet je zoveel (liefst alle) ringen zien te raken. Ook zijn er de bomb-run mini-games, waarbij je binnen een bepaalde tijd een bepaald aantal bommen onschadelijk moet maken. Deze mini-games worden, naarmate de hoeveelheid stijgt, steeds lastiger. Wanneer je dus vastzit bij een eindbaas of gewoon even iets anders wilt doen in de stad, heb je nog genoeg andere dingen te doen.

Veel geknok
Vechten speelt ook een grote rol in Spider-Man. In bijna iedere missie die je speelt zit wel een vecht-element. Vechten werkt met de X- en de Y-knop. X voor snelle, zwakkere aanvallen en Y voor de sterkere, maar langzamere aanvallen. Ook kun je, door de B-knop te gebruiken, je web afschieten. Door deze knoppen af te wisselen ontstaan er een groot aantal spectaculaire combo’s. Ik heb een aantal keren een “wow” momentje gehad tijdens het vechten, bijvoorbeeld wanneer je je vijand de lucht in trapt, terugtrekt met een weblijn en hem vervolgens de achtergrond inslingert door te draaien met de control-stick. Het vechten neemt een groot deel van het spel in beslag, en ik ben daarom ook maar wat blij dat het erg uitgebreid is, en goed is uitgewerkt.

“The power… it feels good”
Nieuw in Spider-Man 3 is de Dark suit. Dit is het zwarte Spider-Man pak wat Peter Parker heeft, nadat hij overgenomen is door de Symbiote. Zowel de film als de game staan in het teken van goed versus kwaad, en de Dark suit is de belichaming van het kwaad. Wanneer je dit pak unlocked tijdens een missie zul je merken wat de ware kracht ervan is. Je rent ineens stukken sneller en slingert als een malle door de straten. Ook is die ene eindbaas ineens helemaal niet zo sterk meer… Het wisselen tussen beide suits wordt pas mogelijk als je het spel uitgespeeld hebt. De Dark suit is een leuke variatie op de gameplay, en zorgt ook voor veel nieuwe combo’s en brutere aanvallen.

Jammer van de camera
In een van de missies waarin je tegen de Dragon Tail bende vecht, moet je een warenhuis indringen en daar tegen een viertal elite ninja’s vechten. Omdat je op dat punt de Dark suit al bezit, hoort dit geen enkel probleem te zijn. Een paar dikke combo’s en wat web om het mee af te maken. Zo gedaan. Toch was dit een van de missies waar ik het langst over heb gedaan van het hele spel. De reden? De camera. De camera in Spider-Man 3 bestuur je met de rechter anologe knuppel, en deze bestuurt, als je het zelf doet, prima. Niks op aan te merken. Maar wanneer je aan het knokken bent, en met je ene duim Spider-Man bestuurt en met je andere de vecht-knoppen indrukt, staat de camera er alleen voor. Vanaf dit moment wordt normaal spelen een probleem. De camera zoekt de meest bizarre hoeken van de kamer op. Hierdoor kan je vaak weinig tot helemaal niets van het gevecht zien. Vaak is het ook zo dat je in kleine ruimtes moet vechten en hierin voelt de camera zich al helemaal niet thuis. Gemiste kans, Treyarch…

Spider-Man goes God of War
Nu we het toch over de gevechten hebben; nieuw in Spider-Man 3 zijn de actie-sequenties. Dit zijn in-game filmpjes waarbij je, op het goede moment, op de goede knop moet drukken. Deze verschijnt dan groot in beeld. Waar dit mij uiteraard meteen aan deed denken was God of War, waarbij exact hetzelfde systeem aanwezig was. Ik ga Spider-Man niet meteen van strategie-diefstal beschuldigen, maar het wordt toch al overduidelijk waar Treyarch zijn inspiratie vandaan heeft als zelfs het openen van deuren op exact dezelfde manier gaat als in God of War. Heb je deze game niet gespeeld, dan zul je er niets van merken en het gewoon erg tof vinden. Heb je God of War wel gespeeld, dan zul je het enkel opmerken. Het is niet slecht uitgewerkt of iets dergelijks, het is er alleen.

Het uiteindelijke product
Wat krijg je nu uiteindelijk als je Spider-Man 3 voor de Xbox 360 in huis neemt? Een solide, goed uitgewerkte actie platformer. Grafisch is Spider-Man 3 ook zeker niet de minste. Spider-Man zelf heeft er nog nooit zo mooi uitgezien, de andere personages ook niet, maar lang niet zo goed als de Wallcrawler zelf. Omdat het spel de officiële Spider-Man licentie heeft, hebben (bijna) alle personages de voice-acting van de film. Peter Parker, Eddy Brock, J. Jonah Jameson en Flint Marko herken je zo weer terug. Maar waarom Mary-Jane dan weer niet?

Spider-Man 3 bewijst maar weer eens dat een film-game niet per definitie slecht moet zijn. Het is zo dat makers van dergelijke games aan een tijdlimiet gebonden zijn; de game moet ongeveer gelijk met de film uitkomen, maar dit is in deze game nauwelijks tot niet te merken. Spider-Man 3 laat zien hoe het anders kan. Strakke actie, veel combo’s, goed uiterlijk, lekkere controls, goede voice-acting. Alleen die camera, die steeks als een mes in mijn rug. Spider-Man 3 is een aanrader voor iedere Spider-Man fan, en voor iedere Xbox 360 (en nog een hele rits andere) bezitter die een goede action-adventure zoekt, met een boel vrijheid.